Po marszu było jeszcze piękniej!

Wieczorem wylądowaliśmy całym wielkim stadem w knajpie co ją tu na boczku strony nachalnie reklamuję, w której to knajpie wystepowało drag queenów pięć. Pięć! I słuchajcie, to było coś. Przegięcie, kicz, wysokie obcasy, pończochy, pióra, brokat, wachlarz, piski dziewczęce i czerwona szminka. Helena Vondračkova, "Aria ze śmiechem", Blue Cafe, Franek Kimono i Chylińska, kilkanaście kawałków a każdy z innej beczki, odegranych z ogromną ekspresją, werwą, wdziękiem i na pełnych obrotach. Pozwólcie, że wymienię:

drag queen Charlotte, zwana Szarlotką - stuprocentowo kobiecy wulkan energii, wyciągnęła moją żonę na scenę!!

drag queen Sonia - Chylińska przy niej to drętwa nudziara

drag queen Selina de Melon - potrójne zapętlenie: okazuje się że można jednocześnie być drag queen i mieć w repertuarze Franka Kimono; "najstarsza mietła" z grupy szczecińskiej

drag queen Vanessa: Almodovar skrzyżowany z Lynchem, a w cywilu nosi spodnie na szelkach

plus drag queen Camilla, profesjonalistka w noszeniu butów na obcasach.

Wszystkie panie z braku garderoby przebierały się w wozie na zewnątrz i wchodząc do knajpy, zatrzymywały się z niewiadomych przyczyn akurat przy naszym stoliku,  żeby powymieniać z nami rytualne piski, ochy, achy i machania rączkami oraz by zebrać nieco oklasków, gubiąc przy okazji kwiecie wetknięte we włosy i piórka z boa. Tarantina oczywiście bratała się ze wszystkimi i łapała za biusty, zaś panie w rewanżu rozdzielały hojnie szminkowe całusy.

A na koniec tej upojnej imprezy poleciał kawałek, który zawsze chciałam zobaczyć w wersji drag queen, bo jak żaden inny nadaje się właśnie do tego.

No, aż takich ładnych strojów to nasze panie nie miały, ale finał imprezy był jak z filmu: tłum ludzi na scenie a pod sceną szał ciał.