Stojąc dziś przy wielkich garach, pełnych gotującej się strawy dla naszych jutrzejszych gościówek i gości marszowych, dzieląc uwagę pomiędzy pieczarki, cukinię, pomidory, cebulę i picie herbatki oraz rozmyślanie, doszłam do wniosku, że po pierwsze gotowanie jednak mnie relaksuje, a po drugie, że takie marsze pedalskie mają swój sens.

Bo wcale nie chodzi mi o udowadnianie komukolwiek że my pedały jesteśmy fajne, miłe, ładne i grzeczne, że nie mamy rogów (choć pióra bywają) i kopyt, ani o edukowanie kogokolwiek. Cały ten marsz jest dla mnie, tylko i wyłącznie. Zablokowanie ruchu na ulicach w centrum jest dla mnie. I tęczowe chorągiewki są dla mnie, i policja na koniach też jest dla mnie, i sambiarze. I wszyscy ci ludzie dokoła. Nie wiem czy marsze, parady i inne takie są w stanie zmienić czyjekolwiek myślenie - pewnie nie. Ale jeśli ktoś ma problem z kwestią homoseksualizmu, to znaczy, że ma też problem z myśleniem, nie..? Nie wiem, może to jakiś sentyment do pochodów pierwszomajowych we mnie tkwi? Lubię i już. I chodzę bo mogę.

Oglądajcie jutro telewizję, może nas zobaczycie w jakiejś pięciosekundowej migawce; będziemy machać zza pleców drag queen.