Dawno, dawno temu, za górami, za lasami, nad małą rzeczką było sobie miasto. Pewnego słonecznego i wyjątkowo ciepłego jak na listopad dnia w mieście odbył się marsz równości, na który przyszło około siedemset osób. Ludzie wznosili okrzyki,  machali chorągiewkami oraz robili zdjęcia i wymieniali się niewinnymi ploteczkami. Byli sambo-bębniarze i bębno-sambiarki, a także para motocyklistów (podobno ten pan był kiedyś księdzem, ale na szczęście już nie jest), rowerzyści, parasoliści i baloniarze, blogerzy i blagierzy, posiadacze dzieci i dzieci właściwe, aktywiści, poeci,  oraz jedna anielica i jeden diabełek. Kilku miłych chłopaków od kur też przyszło, ale na ich widok konie dostały biegunki, więc chyłkiem się oddalili. Spacer po mieście był dla wszystkich nader przyjemny, a kiedy sie skończył, wszyscy powiedzieli sobie do widzenia oraz że przyjadą tu za rok.

Tak to mniej więcej wyglądało w tym roku i mam na piśmie relacje świadków, choćby Abiekta (ha, Abiekt na żywo jest jeszcze przystojniejszy niż w necie!), żeby nie było że zmyślam i mam haluny. Przeczytajcie, obejrzyjcie, może wypatrzycie kogoś znajomego na zdjęciach. Ja tez oglądam i nadziwić się nie mogę: czy wszyscy skini wyprowadzili się do Warszawy? Czy wszystkie dresy zapiły i nie dotarły na czas? Skąd taka ładna pogoda i czemu w tym roku było zupełnie inaczej? Osochozi? Osochozi? Może Poznań nocą przed marszem przesunął się o pięć centymetrów bliżej Berlina?

Uwaga, update: tu mam oto takie dwa filmy z marszu, nieco senne, ale o niewątpliwej wartości dokumentalnej. Film nr 1 tu, zaś drugi tutaj. Widać jednego skina, jednego kombatanta, paru dresów (pewnie mają esperal i dlatego nie zapili), jedna Pannę F. z reporterskim zacięciem w oku, pół Łasiczki, przemiłe drag queen ze Szczecina oraz stada, stada innych.